Logo WTZ Stoczek Łukowski

bajka35

Edward Leszczyński

ZŁOTA GAŁĄZKA

Rycerz Sławomir powracał z wyprawy krzyżowej, gdziew krajach dalekich wiele łbów tureckich pościnał, walczącz nieustraszonym męstwem o wyswobodzenie grobu Zbawiciela. Wiela ludów poznał, wiele miast zwiedził, wiela dziwomi cudom napatrzył się po drodze — a teraz na swoim wiernymbiałym konin powracał do domu.Powracał, ale nie śpieszno mu było. Przywykł już do owejwłóczęgi po świecie, zasmakował w przygodach i niebezpieczeństwach, z których los szczęśliwy wyprowadził go zdro-wym i całym.Dziwne zaiste były te przygody. Spotykał wielkoludówi karłów, walczył szczęśliwie z potwornymi smokami, nocował w zamkach zaczarowanych, które o świcie rozpływały sięjak mgła poranna. Nieomal dzień każdy przynosił mu noweniespodziewane przygody.

Śniły mu się one teraz po nocach tak uporczywie i wyraźnie, ze często zrywał się ze snu, chwytał za swoją szablicę,myśląc, że jakiś potwór lub rycerz czyha na jego zgubę. Alepotworów i błędnych rycerzy już nie spotykał, kraj dookołastawał się bardziej podobnym do znanych mu przed laty okolic; więc wiedział, że już powraca, że pewnie już nic niezwykłego w drodze powrotnej nie spotka.Tak jadąc zwolnił biegu koniowi i było mu dziwnie mar-kotno. Zapewne dawne troski i kłopoty czekają nań po po-wrocie. Wśród sąsiadów miał bowiem wiela nieprzyjaciół,którzy patrzyli z zawiścią na jego dostatki, a zazdrościli mumęstwa i sławy, jaką już w kraju potrafił sobie zdobyć.Pod brzemieniem tych myśli pochylił Sławomir głowę i po-grążony w zadumie nie spostrzegł, ze droga, którą jechał, sta-wała się coraz bardziej dzika i ponura, ze duże czarne ptakimigały się w przestworzu, a z lasu do którego się zbliżał dola-tywały głosy, podobne do płaczu dziecka i hukania puszczyka.Dopiero w głębi lasu gałąź, zwisająca z drzewa, o którą za-wadził szyszakiem zbudziła go z tej zadumy.Rozglądnął się i pomyślał: gdyby to był las zaczarowany!Ale głosy, brzmiące przed chwilą, umilkły, w nieruchomympowietrzu liść żaden nie drgnął na gałązce; tylko głuche stą-panie kopyt końskich mąciło ciszę, nadchodzącego wieczoru.Dziwił się jeno rycerz, że jego koń, oswojony z wszelkądrogą, niepokoi się z lekka i rży lękliwie. Naraz zdało mu się,te słyszy jakieś głuche odgłosy, ni to człapanie miarowe a ci-che. Koń szarpnął się niecierpliwie a rycerz odwróciwszy gło-wę spostrzegł szczególne zjawisko.Tuż za nim na dużym białym jeleniu, którego rogi żółteświeciły w ciemnościach, jak promienie słoneczne, jechałprześliczny młodzieniec.Sławomir wstrzymał niespokojnego wierzchowca, a dziwny jeździec zrównał się z nim w tej chwili i oczy jak gwiazdyroziskrzone utkwił w jego obliczu.

— Bądź pozdrowiony rycerzu — odezwał się głosem takmelodyjnym i miękkim, jakim nikt a ludzi nie przemawiał naświecie. — Nie spieszno ci wracać do domu; wiem dobrze zajaką tęsknisz krainą. — Będę twym przewodnikiem; tam jedź-my, tą ścieżką na prawo.— Kto jesteś? — spytał Sławomir.— Po cóż ci znać moje imię? Wystarczy wiedzieć ci tyle, żekraj mój stąd niedaleko.Zaledwie kilka kroków ujechali w milczeniu, gdy oto lasprzedtem ciemny i zmierzchem ponury, rozjaśnił się niespodzianie, jak gdyby w gąszczy onej rozlała się zorza słoneczna.Wkrótce zobaczył Sławomir, że wszystkie na drzewach liściesą szczerozłote, a pnie i konary z ciemnego szafiru. Kiedychciał się zapytać, co znaczą te dziwy, młodzieniec na białymjeleniu uśmiechnął się tajemniczo i wyciągnąwszy rękę, ze-rwał z drzewa złocistą gałązkę, co miała dziewięć listków po-dłużnych z czerwono mieniącego się złota.— Las, przez który jedziemy, złocistą bujną gęstwiną ota-cza cudną krainę. Śniła ci się ona nieraz po nocach, nie bę-dzie zatem ci obca — nieprawda? W tej krainie mieszka prze-śliczna księżniczka, Widuna. Pałac jej już niedaleko. Dziśjeszcze możesz stanąć tam gościem.Uradował się rycerz Sławomir i zaczął wdzięcznymi słowydziękować za dobrą wróżbę, ale nieznany młodzieniec prze-rwał mu, mówiąc:— Prawdą jest to, co rzekłem, lecz los swój sam w rękutrzymasz. Weź tę złotą gałązkę i strzeż jej przez całe życie. Cu-downa kraina dziś jeszcze przyjmie cię w gościnę, jeśli z tegobadyla zerwiesz trzy listki złote i za siebie porzucisz.Sławomir już chciał to wykonać, lecz tajemniczy młodzie-niec wstrzymał go nagłym ruchem:— Zastanów się — mówił poważnie — i rozważ to w sobie,rycerzu, czyś gotów rzucić te listki, których bezkarnie nie ze-rwiesz. Miesiąc jeden przeżyjesz w upojeniu, lecz potem mu-sisz powracać z pamięcią cudów widzianych do życia, którego się lękasz. Brzemię trosk i niepowodzeń, cierpienia i nie-szczęścia przygniotą twą duszę stęsknioną.Posmutniał nieco Sławomir, a młodzian mówił dalej:— Gałązka, którą ci dałem, patrz, listków złotych ma dzie-więć, trzy tylko zerwać masz teraz. W podobny sposób coroku powtórzy się na twe żądanie tajemny czar twojej doli.Lecz — dodał poważniejąc — coraz groźniejsze ciosy gotuje cilos nieubłagany. Więc niech cię wiara wspomaga. Zwątpienieprzyniosłoby ci zgubę.— A gdy już listków nie będzie? — przerwał z niepokojemSławomir.— Kiedy trzy lata upłyną i wszystkie listki już zerwiesz, zo-stanie ci badyl złoty. Gdy ten przełamiesz odważnie w godzi-nie ostatniej próby, wypełnią się wreszcie twe losy.Rycerz chciał prosić młodzieńca, aby mu tę przyszłość da-leką rozjaśnił, ale dziwny jeździec zawrócił białego jeleniai pochyliwszy się do jego uszu, jakby mu coś szeptał tajemnie,pędem szybkim, jak strzała, zniknął w gąszczu złocistym.Zdumiony rycerz patrzył przez chwilę w to miejsce, gdziejeszcze złote gałęzie chwiały się z tajemniczym szelestem.Ten dziwny leśny jeździec — myślał w głębokiej zadumie— to szczęście, które doń przyszło. Miałżebym się go wyrzecz obawy trosk niezbadanych? Po roku może zaniecham nowe-go wyzwania losu, lecz teraz... i rękę wyciągnął ku listkom.Zawahał się jeszcze przez chwilę, a potem ruchem stanow-czym zerwał trzy złote płatki i szybko rzucił za siebie.W tej chwili wysoko ponad lasem rozbłysły przedziwne ognie.Snopy promieni rozpryskiwały się w migotliwe gwiazdy, toznowu barwnymi smugami wiązały się w przeróżne arabeski,niby ogniste i kolorowe wstęgi, falujące w przestworzu nie-bieskim.Sławomir nie mógł się dość napatrzeć temu widowiskui a głową, podniesioną ku niebu, przedzierał się przez gąszczzłocistego lasu ku miejscu, skąd owe dziwy światła zdawałysię wytryskać.

Naraz zagasło niebo, a rycerz zdumiony spostrzegł, że lassię już kończy, a w niewielkiej przed nim odległości wznosisię wśród najbujniejszych ogrodów pałac wspaniały, cały zesrebra, złota i drogich kamieni. Perłowy dach lśnił się smuga-mi tęczy, diamentowe okna płonęły, jak słońca, a z wnętrzarozbrzmiewała cudna muzyka.

WTZ zaprasza

Zobacz również

wersja językowa

Kalendarz

marzec 2030
Pn
Wt
Śr
Cz
Pt
So
Ni
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Zegar

  • :
  • :
Akceptuję

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.